عشق موجب مي شود كه غذا خوردن ،‌خوابيدن ، كار كردن و آرامش يك فرد، دچار اختلال شود. بسياري از مردم از داشتن چنين احساسي مي ترسند. زيرا زماني كه عشق ظاهر شود ، گذشته را ويران مي كند.

هيچ كس نمي خواهد دنيايش دچار اختلال شود. به همين دليل ، مردم در برابر اين احساس تهديد كننده مقاومت مي كنند و از ويراني نجات مي يابند. آنها سازندگان ويرانيها هستند.

عده ديگر تصوري برخلاف اين امر دارند. بدون تفكر خود را تسليم مي كنند و منتظر مي مانند تا راهي براي حل همه مشكلات خود در عشق بيابند. مسئوليت خود را براي شاد كردن به ديگران واگذار مي كنند و گناه خوشبخت نبودن احتمالي خود را به گردن ديگران مي اندازند. هميشه در حالت خوشبيني به سر مي برند ، زيرا تصور مي كنند اتفاق خوشايندي خواهد افتاد و يا افسرده هستند ، زيرا رويدادي غير منتظره ، همه چيز را ويران خواهد كرد.

جدا شدن از عشق يا كوركورانه به آن تن در دادن ... كدام يك كمتر ويرانگر است ؟ ... نمي دانم ... .

 حتما حتما حتما نظر بدين. يه دنيا مرسي.

عشق هميشه تازه است. مهم نيست كه يك بار ، دوبار ، ده بار در زندگي عاشق شويم هميشه در وضعيتي قرار مي گيريم كه نمي شناسيم. عشق مي تواند ما را به دوزخ يا بهشت ببرد اما هميشه ما را به جايي مي برد. بايد آن را پذيرفت ، چون عشق خوراك هستي ماست. اگر آن را پس بزنيم ، از گرسنگي مي ميريم ، در حالي كه شاخه هاي پربار درخت زندگي را نگاه مي كنيم ، بي آنكه جرات كنيم دستمان را دراز كنيم و از ميوه هاش بچينيم. بايد تا هر كجا كه هست به دنبال عشق برويم ، حتي اگر به معناي ساعت ها ، روزه ا، هفته ها نوميدي و اندوه باشد.

چون در لحظه اي در جست و جوي عشق به راه مي افتيم ، او نيز به جست و جوي ما بر مي خيزد.

و ما را نجات مي دهد.

متن بالا قسمتي از كتاب (كنار رود پيدرا نشستم و گريستم) اثر زيبا و خواندني نويسنده توانا پائولو كوئليو است.

روزي يكي از دوستام اين نويسنده رو معرفي كرد و چندتا كتابهاش رو تاكيد كرد كه بخونم. منم چون علاقه زيادي به خوندن كتاب داشتم شروع كردم به خوندن. راستش واقعا برام لذت بخش و جالب بود. براي همين شروع كردم به جمع آوري سري كامل كتابها و مطالعه دقيق تر.

چند روز پيش هم چندتا كتاب ديگه خريدم و استارت خوندنشو زدم كه به متن بالا رسيدم كه واقعا زيبا بود.

به شما هم توصيه مي كنم كه كتابهاي اين نويسنده رو يه نگاهي بندازين حتما خوشتون مياد. من خودم با كيمياگر و مكتوب خيلي حال كردم.

خاطرات يك مغ

كيمياگر

بريدا

عطیه برتر

والكيري ها

کنار رود پیدرا نشستم و گریه کردم

مکتوب

کوه پنجم

راهنمای رزم آور نو

نامه های عاشقانه یک پیامبر

دومین مکتوب

ورونیکا تصمیم بگیرد بمیرد

شیطان و دوشیزه پریم

پدران فرزندان و نوه ها

یازده دقیقه

زهیر

چون رود جاری باش

ساحره ی پورتوبلو

به كرم سبز بينديش. بيش تر زندگي اش را روي زمين مي گذراند، به پرندگان حسد مي ورزد و از سرنوشت و شكل كالبدش خشمگين است.

مي انديشد : من منفورترين موجوداتم زشت، كريه و محكوم به خزيدن بر روي زمين.

اما يك روز،‌ مادر طبيعت از كرم مي خواهد بتند. كرم يكه مي خورد ... پيش از آن هرگز پيله نساخته. گمان مي كند بايد گور خود را بساز، و آماده مرگ مي شود. هرچد از زندگي خود تا آن لحظه ناخشنود است، به خدا شكوه مي برد : خدايا، درست زماني كه سرانجام به همه چيز عادت كردم اندك چيزي را هم كه دارم از من مي گيري.

خود را نوميدانه در پيله حبس مي كند و منتظر پايان مي ماند. چند روز بعد، در مي يابد كه به پروانه اي زيبا تبديل شده. مي تواند به آسمان پرواز كند و بسيار تحسين اش كنند. از معناي زندگي و برنامه هاي خدا شگفت زده است.