بیشتر مردم ایران مناظره چهارشنبه شب موسوی و احمدی نژاد و دیدن یا حداقل در موردش از اطرافیانشون شنیدن .

اتفاقی که برای اولین بار در تاریخ ۳۰ ساله جمهوری اسلامی افتاد. زیر سوال بردن بزرگان نظام مخصوصا هاشمی رفسنجانی که خودم خیلی بهش علاقه دارم و آقای ناطق نوری اونهم چند روز مونده به انتخابات چه توجیحی جز حرص قدرت داره ؟؟؟؟

حرف های زیادی زده شد ولی چیزی که از زبان احمدی نژاد بیرون می اومد همه چیز بود الا اخلاقی و حقیقت !!!!

نکته جالبش این بود که این شخص با این شرایط ۴ سال کشورو اداره کرده . کسی که همیشه دم از انقلاب و اسلام می زنه هیچ نشونی از این ۲ مورد نداشت .

افرادی که زیر سوال رفتن انقلاب کردن و اونو در مسیرش قرار دادن. زمان انقلاب احمدی نژادی وجود نداشته که اینجوری دم از اصول انقلاب می زنه .

گاهی اوقات خوبه که جو گیر نشیم و با این فکر که احمدی نژاد شجاعه بهش رای بدیم . حتی شرکت نکردن توی انتخابات هم به سود احمدی نژاده .

با این روشی که آقای احمدی نژاد پیش گرفتن تا چند سال دیگه نه ایرانیتی میمونه نه اسلامیتی .

با رای به موسوی : 

صداقت آری- دروغ نه

 شفافیت آری - آمار غلط نه

 تامین اجتماعی آری-  گداپروری نه

 عزت ملی آری - ماجراجوئی نه

 شایسته سالاری آری -  باجناق سالاری نه

 صاحب سرمایه و سواد آری -  وزیر میلیاردی با مدرک جعلی نه

همه با هم به موج سبز بپیوندیم

« زبان اشک »

كاش او مي آمد و مي ديد اين هنگامه را

اشك هاي مرد و زن در اين شكايت نامه را

كاشكي هرگز نمي ديديم ما

هدم و تخريب بنا و دست و پا

راستي  داری خبر از انفجاري صنعتي

انفجاري صنعتي با ساز و برگي سنتي ؟

خيل خوبان را خبر داري چه شد ؟

عامل مرگ آفرين داني که شد ؟

جمع مشتاقان كار و زندگي

سخت تر ز آهن به كار و بندگي

فارغ از كمبودها و بودها

گرم رو ، جاري مثال رودها

پيشرو ، سوزنده ، دريا دل همه

صابر و طاهر ، مصفا دل همه

سر خوش از كار و تلاش زندگي

شاد و مشعوف از همين سازندگي

عاطل و باطل بدن، بيهودگي

دور بود از آن جوانان بهي

كركس شوم قضا ناگه رسيد

چنگ خود بر چهر آن مردان كشيد

از قدر كاری نمي آمد ز دست

دست بر سر زد و در جا نشست

هم زمين ، هم آسمان آتش گرفت

سبقت از صد تير و صد تركش گرفت

هر جوان در جاي خود خشكيد و مرد

چون گلي پژمرد ، نه ، در خود فسرد*

موج آتش با يلان داني چه كرد ؟

همچنان كاري كه با پروانه كرد

پر شد آن صحرا پر از پروانگان

بي سر و تن ، بال و پرها دادگان

لخته لخته ، استخوان تفتيده ، هان

بي پناه افتاده خامش ، بي امان

بعد از آن غوغا قيامت شد به پا

مي رسيد اين ضجه ها نزد خدا

مرد و زن ، پير و جوان سوگوار

مي زدند بر سر به سينه اشكبار

زان ميان فرياد مي كرد مادري

آنطرف تر ضجه مي زد همسري

گوشه اي ديگر نشسته دختري

اختري ، نازكتر از ياس و پري

كاي خداوند زمين و آسمان

اي پناه بي پناهان جهان

هر چه گويي قيمتي دارد گمان

جان ما را هست قيمت ! رايگان !

در دياري كاينچنين ها مي شود

جان آدم وه چه دروا* مي رود

اي بزرگان وطن كاري كنيد

فكر درمان بهر بيماري كنيد

دردها عريان و درمانگر كم است

زخم ها عنوان ، كمي از مرهم است

آنچه هرگز مي نيايد در بيان

ارزش جان باشد اي دانا بدان

گر شود كم ، حرص و آز دنيوي

جان فشاني در ره هر آدمي

مي شود دنيا گلستان سر به سر

شان انسان برتر آيد از گهر

اي خداوند كريم عيب پوش !

عيب را پوشيده اي زين در مكوش

گرد جهل از چهر كشور پاك دار

جز سلامت بر حريم ما مبار

فسرد : یخ زد

دروا : سرگردان - معلق

۸۷/۳/۷  هرمز احمدی  « پروا »

یک سال گذشت  !!!!!

یک سال گذشت ؟؟؟؟؟

شعری که خوندید از شعر های چاپ نشده و قابل تامل و تعمق شاعر

 حساس و مسئولیت شناس و مردمیست که ما رو به یک سال پیش برد

 تا به راحتی از کنار چنین فجایعی در منطقه نگذریم . به امید روزی

 که همه کارگاه ها و کارخانجات ما استاندارد احداث بشند . از طرفی یاد این شعر افتادم که :

بود شاعری این زمان ارجمند

که از درد مردم بگوید سخن